Wróć na strone główną
Transmisja przedstawień z The Metropolitan Opera w Nowym Jorku. W sezonie operowym 2010/2011 będzie można zobaczyć 12 przedstawień, wśród nich m.in.:"Złoto Renu","Don Carlos", "Walkiria" czy "Trubadur". Sezon 10/11 jest również jubileuszowym sezonem pracy twórczej Maestra Jamesa Levine'a, który do tej pory poprowadził blisko 2500 przedstawień.
Transmisje oper mogą również Państwo obejrzeć w swoim kinie- prosimy sprawdzać repertuar. Zapraszamy!
PROGRAM NAJBLIŻSZYCH PRZEDSTAWIEŃ:
9 kwietnia 2011 / sobota/19:00
Gioachino Rossini /1792–1868/
„HRABIA ORY” /„ Le comte Ory”
PREMIERA SEZONU 2010/11
Maurizio Benini dyrygent // Diana Damrau jako Hrabina Adèle / Joyce DiDonato jako Isolier / Susanne Resmark jako Ragonde / Juan Diego Flórez jako Hrabia Ory / Stéphane Degout jako Raimbaud / Michele Pertusi jako Guwerner // Bartlett Sher reżyseria
Francja. Hrabia Formoutiers wyrusza ze swoją drużyną na wyprawę krzyżową. Rycerze pozostawiają nieutulone w żalu małżonki i... paru huncwotów i uwodzicieli, w tym przystojnego hrabiego Ory oraz jego pazia – Isoliera. Obaj panowie mają wspólny cel: zdobycie hrabiny Adèle. Ory, by dostać się do zamku hrabiny, przebiera się za zakonnicę i błaga ją o schronienie oraz o obronę przed niecnymi zakusami... hrabiego Ory. Isolier, by udaremnić plany hrabiego, a zarazem dopiąć swego, także zakłada damskie ciuszki. Przebrani panowie doprowadzają swoimi intrygami do... randki między sobą.
23 kwietnia 2011 / sobota/19:00
Richard Strauss /1864–1949/
„CAPRICCIO” /„Kaprys”/
Andrew Davis dyrygent // Renée Fleming jako Hrabina Madeleine / Sarah Connolly jako Clairon / Joseph Kaiser jako Flamand / Russell Braun jako Olivier / Morten Frank Larsen jako Hrabia / Peter Rose jako La Roche // John Cox reżyseria
Pierwszy sopran Ameryki w operze swojego ulubionego kompozytora. Richard Strauss napisał dzieło o operze, a ściślej – o sporze, co w niej ważniejsze: słowo czy muzyka. W skąpanym w słońcu salonie w podparyskim pałacu urocza hrabina Madeleine przyjmuje swoich wielbicieli: kompozytora Flamanda i poetę Oliviera. Miłosne przekomarzanki, dyskusje o sztuce – do tego miejsca nie ma dostępu żaden dramatyczny konflikt. Hrabina obdarowana przez poetę i kompozytora sonetem, śpiewa go, niezdolna zerwać subtelnych więzów łączących słowo z muzyką.
30 kwietnia 2011 / sobota/19:00
Giuseppe Verdi /1813–1901/
„TRUBADUR” /„Il trovatore”/
James Levine dyrygent // Sondra Radvanovsky jako Leonora / Dolora Zajick jako Azucena / Marcelo Álvarez jako Manrico / Dmitri Hvorostovsky jako Hrabia di Luna / Stefan Kocán jako Ferrando // David McVicar reżyseria
Aby wystawić idealnego „Trubadura” wystarczy tylko zgromadzić na scenie czterech największych śpiewaków świata – tak uważał największy Manrico wszech czasów, król tenorów, solista Met od 1903 roku, Enrico Caruso. Z kolei inny światowej sławy tenor, Leo Slezak, twierdził, że choć w „Trubadurze” śpiewał wiele razy, to nie jest w stanie zgadnąć, o co dokładnie w nim chodzi. Te dwa stwierdzenia do dziś towarzyszą dziełu Verdiego. Kierownictwo Met zastosowało się do rady Carusa i zaangażowało czwórkę wybitnych wykonawców, którzy są w stanie podołać tej melodyjnej, ale piekielnie trudnej muzyce.
14 maja 2011 /sobota/18:00
Richard Wagner /1813–1883/
„WALKIRIA” /„Die Walküre”/
PREMIERA SEZONU 2010/11
James Levine dyrygent // Deborah Voigt jako Brünnhilde / Eva-Maria Westbroek jako Sieglinde / Stephanie Blythe jako Fricka / Jonas Kaufmann jako Siegmund / Bryn Terfel jako Wotan / Hans-Peter König jako Hunding // Robert Lepage reżyseria
W „Pierścieniu” Wagner zrealizował swoją koncepcję dramatu muzycznego (Gesamtkunstwerk), który miał być syntezą muzyki, poezji, obrazu i akcji scenicznej (kompozytor sam pisał libretta do swoich oper). Rozwinął tu technikę motywów przewodnich (Leitmotiv), którymi charakteryzował bohaterów dramatu czy przedmioty. Wprowadził też tzw. melodię nieskończoną (Unendliche Melodie), pozbawioną wyraźnych cezur. Walkirie to boginie, które odprowadzały dusze poległych podczas bitwy wojowników do siedziby bogów – Walhalli. Pierwszy dzień uroczystego widowiska scenicznego (dramatu) przedstawia historię jednej z nich, Brünnhilde, która w imię ratowania miłości rodzeństwa: Sieglinde i Siegmunda, sprzeciwiła się własnemu ojcu, władcy bogów, Wotanowi, za co zostaje przez niego ukarana.
